Data wydruku: 2026-04-01 05:51:04
Na rzeszowskim Rynku pojawił się… XVIII-wieczny dragon z prywatnego pułku księcia Jerzego Ignacego Lubomirskiego. Odziany w mundur z epoki będzie strzegł codziennie tutejszego ratusza. Ma być to jedna z miejscowych atrakcji przypominająca jednocześnie bogatą historię Rzeszowa.
Dragonia to formacja wojskowa poruszająca się konno, ale walcząca pieszo (rodzaj mobilnej piechoty), utworzona we Francji przez króla Henryka IV w końcu XVI wieku. W Rzeczypospolitej Obojga Narodów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego stanowiła jedną z formacji tworzących Wojsko Koronne i Litewskie.
W Rzeszowie dragonię należy łączyć przede wszystkim z postacią księcia Jerzego Ignacego Lubomirskiego (1687-1753), włodarza dóbr rzeszowskich. Książę Jerzy Ignacy Lubomirski zapisał się w historii Rzeczypospolitej Polskiej jako wojskowy, doceniony i zasłużony na dworze Wettinów, z którym przez swoje dwukrotne małżeństwo był bardzo związany. Od Augusta II Mocnego za udział w wojnie ze stronnikami Stanisława Leszczyńskiego oraz Szwedami, otrzymał stopień generała wojsk polskich i saskich, natomiast od Augusta III Sasa doczekał się godności chorążego wielkiego koronnego.
Po wybuchu wojny prusko-austriackiej książę Jerzy Ignacy Lubomirski odkupił za osiem tysięcy dukatów pułk dragonii gwardii[1]. Stacjonował on na zamku rzeszowskim, nad którym pełnił straż jako nad główną siedzibą Lubomirskich w Rzeszowie. Godność dowódcy straży zamkowej sprawował sprowadzony pod koniec lat 20. XVIII wieku z Saksonii Karol Henryk Wiedemann, pełniący również funkcję nadwornego architekta księcia Jerzego Ignacego Lubomirskiego.
Znana pod nazwą Milicja Rzeszowska Lubomirskiego, pełniła funkcję nie tylko obronną, ale również reprezentacyjną i towarzyską, stanowiąc nieodłączny element życia dworskiego w Rzeszowie, który za przyczyną księcia Jerzego Ignacego Lubomirskiego stał się drugim po Warszawie centrum politycznym, a także pulsującym ośrodkiem sztuki i kultury saskiej w Polsce. Stąd wymyślne stroje dragonów milicji rzeszowskiej, które miały podnosić prestiż włodarzy Rzeszowa, a także zabawiać mieszkańców i przybywających do rezydencji gości.
Całość tekstu na portalu Podkarpacka Historia