Data wydruku: 2026-04-03 07:12:38
Urodził się w 1658 roku w Sokołowie Małopolskim, zmarł w klasztorze oo. Pijarów w Łowiczu.
Był jednym z najwybitniejszych kompozytorów muzyki religijnej XVII wieku w Polsce. Kształcił się, a później pracował w Kolegium oo. Pijarów w Rzeszowie. W szkole tej funkcjonowało Professorium, kształcące nauczycieli na potrzeby szkół pijarskich. Był tu także pierwszy i jedyny wówczas w Polsce pijarski ośrodek kształcący muzyków, kapelmistrzów i nauczycieli śpiewu.
Do niedawna znany by tylko jeden koncert ojca Damiana Stachowicza Veni consolator. Do dzisiaj udało się odnaleść jeszcze kilkanaście utworów wokalno-instrumentalnych, między innymi Requiem.
W roku 1903 podjął pracę w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Rzeszowie. Pianista, kompozytor, dyrygent, nauczyciel muzyki i śpiewu Antoni Uruski.
Między innymi z jego inicjatywy powstało w Rzeszowie Towarzystwo Muzyczne „Lutnia” i szkoła muzyczna. Po tej eksplozji muzyki nastąpiła dwuletnia przerwa w działalności Towarzystwa, a Antoni Uruski wyjechał z Rzeszowa. Kilkakrotnie występował w Rzeszowa jako solista. Nie zostawił po sobie wielkich form muzycznych. Jego dorobek kompozytorski jest skromny, jest autorem między innymi kolędy „Zaśnij dziecino”, śpiewanej w okresie Bożego Narodzenia w licznych kościołach w Polsce.
Syn Fryderyka właściciela Aleksandrowa i Równego na Wołyniu i Franciszki z Załuskich, ożeniony był z Zeneidą z Hołyńskich.
Muzyki uczył się początkowo u J. Schmidberga kapelmistrza orkiestry pałacowej Lubomirskich w Równem, a następnie w Dreźnie u Dotzauera. W Warszawie utrzymywał swój salon muzyczny w którym co tydzień odbywały się koncerty. Lubomirski jest autorem około sześćdziesięciu kompozycji w tym 36 pieśni na głos z fortepianem. Najbardziej popularną do dzisiaj jest pieśń „O gwiazdeczko” op. 22.
Po śmierci Józefa Elsnera przełożył na język polski i przygotował do druku jego diariusz wydane dopiero w 1957 roku zatytułowany „Sumariusz moich utworów muzycznych”. Na twórczość instrumentalną Lubomirskiego składają się głównie miniatury taneczne. Na kilka lat przed śmiercią został sparaliżowany i wówczas zajął się przekładami z literatury obcej. Miał córkę Marię i syna Stanisława, który poślubił Wandę, córkę Adama Lubomirskiego ze spowinowaconej z nim linii Rzeszowsko-Rozwadowskiej.
Zmarł we Lwowie 29.VI.1871 roku.
Kompozytor światowego formatu.
Urodził się we Lwowie w 1932 roku. Po wojnie zamieszkał w Rzeszowie. Tu ukończył Instytut Muzyczny im. Fryderyka Chopina u prof. Kazimierza Mirskiego. W Katowicach, gdzie zamieszkał ukończył Państwowe Liceum Muzyczne i Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Katowicach.
Studia kontynuował w Krakowie i jako stypendysta rządu francuskiego w Paryżu. Autor licznych kompozycji: „Concerto na flet i orkiestrę”, „II Symfonię Koncertującą”, „Krzesany”, „Exodus”, „Victoria”, „Koncert na fortepian i orkiestrę” i „Requiem dla Ojca Kolbe”, a także muzyki do filmów Andrzeja Wajdy, Romana Polańskiego i innych. Laureat wielu prestiżowych nagród międzynarodowych i krajowych.
Wojciech Kilar zmarł w 2014 r. Artysta został pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach.
Do Rzeszowa przybył z Zagłębia. Był nauczycielem w Szkole Muzycznej I i II stopnia, a następnie do roku 1982 kierownikiem Redakcji Muzycznej Rozgośni Polskiego Radia w Rzeszowie. Członek ZAIKS od 1954 roku.
Autor Szkół na saksofon i klarnet wydanych przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne i wielokrotnie wznawianych. Wydał także Studium jazzowe na saksofon. Skomponował kilkadziesiąt utworów tanecznych i wiele utworów na akordeon, którego jest wirtuozem.
Urodzony w Zgłobniu k/Rzeszowa 26 sierpnia 1943 roku. Wokalista, gitarzysta, kompozytor, nazywany ojcem polskiego bluesa.
Zadebiutował podczas II Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie w 1963 roku. W dwa lata później założył w Rzeszowie zespół wokalno instrumentalny Blackout. Swoją jedyną płytę długogrającą zatytułowaną „Blackout” nagrał w 1967 roku. Wraz z zespołem dokonał licznych nagrań radiowych i płytowych.
Po odejściu Stanisława Guzka zespół Nalepy zmienił nazwę na Brekout. Do muzyki komponowanej przez Tadeusza Nalepę większość tekstów pisał Bogdan Loebl.
Muzyk uważany jest za najwybitniejszego polskiego bluesmena.
Tadeusz Nalepa zmarł 4 marca 2007 r. i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Poeta, kompozytor kierownik literacki kabaretu „Meluzyna” urodził się w Strzyżowie nad Wisłokiem w 1930 roku. Po wojnie, po śmierci rodziców zamieszkał w Rzeszowie z rodziną siostry, u Konieczkowskich. Był szczególnie wrażliwy na słowo, miał rzadkie wyczucie językowe, dlatego też wymagał od zespołu dokładnego i zgodnego z jego intencją podawania tekstu, ale jeżeli propozycja wykonawcy była lepsza, to znaczy zaproponowany wyraz lepiej oddawał jego intencje, przyjmował ją bez sprzeciwu.
Bardzo często „mówił Listwanem”. W języku przyjaciół znaczyło to, że używał szczególnych, niebanalnych i często zaskakujących neologizmów, wymyślał nowe, swoje wyrazy i określenia na różne rzeczy i sytuacje. Zabawy te zapoczątkowane zostały na początku lat sześćdziesiątych razem z Karolem Niezgodą, a potem kontynuował je z Januarym Nowakiem i z kolegami z Meluzyny. Oprócz Meluzyny pisał także dla zespołu estradowego ZDK działającego na bazie big bandu prowadzonego przez Leszka Steciaka, zespołów dziecięcych „Słoneczka” i Poziomki”, a także nadawanych przez rozgłośnię Polskiego Radia w Rzeszowie „Miniplastikonów”, czyli radiowej wersji programów kabaretowych.
Ponieważ w Rzeszowie nie było tradycji kapel podwórkowych, a nadeszła moda na takowe, Andrzej zaopatrywał w piosenki zarówno kapelę z „Wygnańca” Staszka Ziemniaka, jak i OKP (Objazdowy Kabaret Podwórkowy) „Barobus”. Pisał także dla Estrady Łódzkiej i tarnobrzeskiego kabaretu „Tapima”. Komponował śpiewane przez Meluzynę piosenki a co za tym szło, akompaniował zespołowi.
Z jego uzdolnieniami wiąże się jeszcze jedna dziedzina jego życia. Był multiinstrumentalistą. Grał na fortepianie, akordeonie, skrzypcach, kontrabasie z którym nie raz zastępował basistę w kapeli ludowej ZDK. Na początku swojej kariery w Zakładowym Domu Kultury prowadził orkiestrę mandolinistów, a w trudnych czasach dorabiał jako organista w kościele garnizonowym w Rzeszowie. Jest autorem 24 szopek satyrycznych, 9 programów kabaretowych, pisał piosenki, scenki i skecze, opracował też liczne programy estradowe. Był bardzo uzdolnionym fotografikiem, zostało po nim kilka tysięcy fotografii przedstawiających Rzeszów z lat 50 i 60 XX wieku, portrety ludzi kultury, pejzaże i scenki rodzajowe.
W WSK pracował jako kreślarz w TT-2 i obok wykonywania precyzyjnych rysunków technicznych także rysował, najczęściej rysunki satyryczne i malował olejne obrazy, „oliwne”, jak je określał. Kolekcjonował fajki i gitary, wspaniale grał na gitarze klasycznej. Był człowiekiem anegdoty, których wiele wymyślał, wspaniale opowiadał, ale też wiele różnych (najczęściej o jego ogromnym apetycie) o nim opowiadano. Zmiany polityczne, jakie nastąpiły po 1989 roku rozczarowały go, bolał nad upadkiem kultury masowej w Rzeszowie i w ZDK. Wiele stresów u ludzi parających się różnymi formami działalności na polu kultury w ZDK WSK spowodował „funkcjonariusz od kultury”, czyli ówczesny dyrektor i pani kierownik niby artystyczny, karierowicze, którzy wyrzucili z ZDK Kapelę Podwórkową, zlikwidowali młodzieżową pracownię radiotechniczną i próbowali także usunąć Meluzynę, ale to się nie udało. W obronie zespołu stanęła załoga, która nie wyobrażała sobie karnawałowych zabaw bez tradycyjnej „Szopki”.
Andrzej zaczął chorować, gwałtownie pogarszał mu się wzrok, który nigdy nie był najlepszy. Zmarł 22 lipca 1995 roku, pochowany został na rzeszowskim cmentarzu komunalnym na Wilkowyi.
Urodzony w Krakowie, w Rzeszowie mieszka od 1956 roku. Matematyk i informatyk, nauczyciel w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie.
Piosenki kabaretowe zaczął pisać w czasach studenckich, a potem z grupą muzyków współpracował z jedynym w Polsce „Cyrkiem na scenie” w ZDK WSK w Rzeszowie. Wraz z bratem Bohdanem i Jackiem Szpunarem w 1996 roku założył Rzeszowski Kabaret Muzyczny „Dwa balony i ten trzeci” dla którego napisał wszystkie teksty i większość – ponad 60 - kompozycji.
Zdecydowana większość jego utworów dotyczy Rzeszowa i regionu. Bardzo starannie wydał tomik ze swoimi tekstami pod tytułem: „O dwóch takich co pokochali Rzeszów” w opracowaniu graficznym i z ilustracjami Krzysztofa Wojtowicza.
W Radio Rzeszów nagrał trzy płyty studyjne: „A ja idę przez Rynek”, „...a jak ...” i Lepiej nie będzie” oraz dwa koncerty. Stałą siedzibą zespołu jest Biuro Wystaw Artystycznych w Rzeszowie.
Urodził się w Rzeszowie w 1943 roku w rodzinie muzyków, ojciec grał na organach, także jego rodzeństwo i synowie są także muzykami.
Talent muzyczny rozwijał w rzeszowskich szkołach muzycznych, ukończył także w rzeszowskiej WSP pedagogikę. Był muzykiem estradowym, a także nauczycielem i wychowawcą uzdolnionej muzycznie młodzieży.
Dość wcześnie zaczął grać w zespołach rozrywkowych i tanecznych. Znany był zespół braci Wywrockich.
Początkowo jako nauczyciel wychowania muzycznego w Szkole Podstawowej nr 1 prowadził w niej zespoły muzyczne i chóry, a później wiele innych zespołów dziecięcych i młodzieżowych w licznych szkołach i domach kultury. Komponował i pisał słowa do wielu nastrojowych piosenek. Wiele miejsca w swojej twórczości poświęcał Rzeszowowi i dzieciom.
Przez dwie kadencje i część trzeciej był rzeszowskim radnym ze Staroniwy, przewodniczącym Społecznego Komitetu Budowy Sieci Kananlizacyjnej w swojej dzielnicy. Był muzykiem, działaczem społecznym i pasjonatem. Zmarł 8 maja 2003 roku.
Urodzony w Rzeszowie żydowski muzyk, kompozytor, poeta, śpiewak ludowy wychowany w tradycji chasydzkiej. Mieszkał w Rzeszowie przy ulicy Dąbrowskiego 5.
W latach 1908 - 1912 przebywał w Ameryce, gdzie jego piosenki zyskały dużą popularność. Swoją twórczość oparł na kulturze i tradycji Żydów galicyjskich i rzeszowskich. Posługiwał się typowo żydowską melodyką, choć w niektórych melodiach można dopatrzeć się motywów melodii ludowych z okolic Rzeszowa.
Publikował swoje utwory w prasie żydowskiej i w zbiorkach: Pieśni Syjonu, W moim Kraju, Mojżesz będzie się cieszył, Napiwek i Przyjdź moja ukochana.
Zginął prawdopodobnie w roku 1943 w rzeszowskim getcie. Po wojnie zbiory jego pieśni wydawane są w Izraelu i USA. Niektóre z jego utworów znalazły się w programach nauczania szkół w Izraelu i żydowskich szkół w USA.