Ludzie kultury

Julian Woźniak

Julian Woźniak (1930 – 2003)
Dziennikarz - aktor - twórca TV Rzeszów

Urodzony 15 lutego 1930 roku w Mielcu syn Tadeusza i Michaliny z Wałków. Był żonaty z Zofią z Radlińskich. Harcerz, aktywny w drużynie Szarych Szeregów w Mielcu. Dziennikarz prasowy, radiowy, telewizyjny. Aktor teatralny, spiker i konferansjer prowadził wiele koncertów, uroczystych akademii i 22 pochody pierwszomajowe. Był „etatowym” konferansjerem „Światowych Festiwali Polonijnych Zespołów Folklorystycznych.” W Rzeszowie prowadził koncerty „gwiazd” przybywających do naszego miasta i konkursy o tytuł Miss różnego szczebla i zasięgu terytorialnego. Jego karierę dziennikarską zapoczątkowała praca w krakowskiej rozgłośni Polskiego Radia.

12 lutego 1952 roku przyjechał do Rzeszowa jako trzeci dziennikarz radiowy. Już w lipcu tego roku odchodzi z radia i podejmuje pracę w Teatrze Ziemi Rzeszowskiej jako aktor. Grał między innymi w „Świętoszku” Moliera, komediach „Słomkowy kapelusz”, „Dwa tygodnie w Raju” i kilku innych. W czasie przygody z teatrem stale współpracował z dziennikiem „Nowiny Rzeszowskie i rozgłośnią radiową. 

W roku 1953 Julian Woźniak opracował i zrealizował pierwsze w Rzeszowie słuchowisko radiowe według opowiadania H. Sienkiewicza noszące tytuł „Sąd nad latarnikiem”.

W rzeszowskim radiu pracował w  latach 1962-1971 i 1973 – 1981 do 13 grudnia, czyli do wprowadzenia stanu wojennego. Był autorem pierwszej w Polskim Radiu audycji na żywo „Odpowiedzi ze studia”. Przez długi czas pisał  także w dzienniku „Nowiny Rzeszowskie”. Napisał kilka powieści kryminalnych drukowanych w „Nowinach” w odcinkach np.: „Strzały w mrokach nocy” i „Akcja Małgosia”, a powieść „Żółty łabędź” ukazała się w formie książkowej. Był inicjatorem budowy telewizyjnej stacji przekaźnikowej na Suchej Górze koło Krosna. Dzięki temu mieszkańcy Rzeszowa mogli odbierać dobrej jakości program TVP od 14 grudnia 1962 roku. Pierwsza rzeszowska audycja telewizyjna została nadana ze studia w Krakowie dnia 30 stycznia 1970 roku; autorem scenariusza i prowadzącym był Julian Woźniak, założyciel i pierwszy redaktor naczelny Rzeszowskiego Ośrodka Telewizyjnego.

Pierwsza audycja ze studia w Rzeszowie prowadzona była przez red. Woźniaka i została nadana 1 kwietnia 1981 roku o godzinie 19. W stanie wojennym musiał zrezygnować z pracy w mediach, między innymi z powodu redagowanego przez jego syna Jacka pierwszego w Polsce satyrycznego pisma wydawanego przez rzeszowską Solidarność pod tytułem „Wryj”.

Zajmował się tematyką lotniczą. Po pewnym czasie od przejścia na wcześniejszą emeryturę zaczął przygotowywać w rzeszowskim radiu emitowany raz w miesiącu „Magazyn Lotniczy” i napisał kilka książek. W serii „Miniatury Lotnicze” wydał między innymi książki: „Jasionka ludzie i samoloty”, „Orły Podkarpacia”, „M jak Mielec”, a w ostatnich latach  tom wspomnieniowy „Byłem przy tym” i książkę o budowach eksportowych realizowanych przez rzeszowskie przedsiębiorstwa za granicą pt.: „Nasi w Świecie”.

W 1976 roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Honorową Odznakę Komitetu Radia i Telewizji.

Nagrodzony wieloma nagrodami dziennikarskimi, dwukrotnie jako autor zajmujący się tematyką lotniczą otrzymał pierwszą nagrodę „Pióro Ikara”. Za działalność w konspiracyjnym harcerstwie odznaczony był Krzyżem Armii Krajowej.

Zmarł 4 października 2003 roku.

Marek Czarnota

Julian Woźniak